Kleinkind op komst. (3)

Het is het laatste, dat beloof ik (kruist vingers achter zijn rug).

Er nestelt zich een sterrenhand in mijn bestaan
mijn eigen palm kan niet meer leeg zijn.
Ik knijp mijn arm, hij blijkt van staal vanbuiten,
vanbinnen van moeras.

Mijn borst geraakt verhit
ze lijkt gesmeed uit warmhoudplaat
het kloppen gaat nu hand in hand
twee ritmes opgeteld.

Weldra wordt een nieuwe klep gehuldigd
het scalpel ligt daar al, ontsmet.
In de greep van het verscholen wezen
sta ik model, uit fluweel en bijenwas.

Ik voel de hand al van de onbestaande.

mh 05.12.2024