Poëziedag!

Het is Poëziedag, traditioneel de start van de Poëzieweek en uitgerekend nu verschijnen twee recensies over mijn debuutbundel Staat van genade… het begin van mijn literaire, ahum, carrière.

Hier in het gerenommeerde literair e-magazine Meander schreef Jac Janssen een boeiende, intrigerende recensie over mijn debuut. Voor de hardnekkigheid waarmee hij mijn poëzie wou snappen, heb ik veel respect. Het bleek een proces van afstand en toenadering. Ik bedenk me dat niet iedereen dezelfde portie geduld gereserveerd krijgt… Over de eindconclusie kan ik niks meer zeggen dan: Janssen heeft me begrepen. En dat is een aparte ervaring.

Daarenboven staan compagnon-de-route Saskia De Vriese en ikzelf met een bespreking en een gedicht in de al even gerenommeerde Poëziekrant van het Poëziecentrum in Gent. Het kan niet op.

Er valt zo veel te beleven. Maar wacht, kan de lezer dat zelf niet best doen… via mijn poëzie?

Maar eerst nog dit: mijn tweede druk is beschikbaar vanaf volgende week. Je kan hem bestellen op de website van Uitgeverij De Zeef of gewoon bij mij: stuur me een mailtje of gebruik het contactformulier (de knop “Contact” zit bovenaan deze pagina). Hij kost 19,50 euro + 5 euro verzendkost.

Voor poëziedag een gedicht dat ik recent schreef:

WAKKER

De dag loopt vast gesmeerd
zoals het brood in de ochtend
en de ketting op de fiets: dubbel dik.

De badkamer is onvoldoende breed
voor het blik grijnzende goesting
dat hij in één ruk opentrekt.

Hij trappelt om te vertrekken
tot de dageraad zich als een loper voor hem uitrolt.
Straks slingert de weg zich vanzelf rond elke heuvel.

De frêle ochtend laat zich aflijnen
door een silhouet,
het is de man die door de dag snijdt

met glimlachgemak,
met het hart van een eindsprinter,
de flair van een lichtgewicht klimmer.

De meet is de zijne.

Hou het warm daar bij elkaar, en tot de volgende blogpost.

Oktober: De Zeef van de Maand

Ook deze maand bleef ik weer hangen in De Zeef Van De Maand‘Welke zeef?’ hoor ik sommigen al mompelen.

Wel, Uitgeverij De Zeef, een initiatief van Charles Ducal en Roel Richelieu Van Londersele, organiseert niet alleen de Zeef Poëzieprijs, maar buigt zich ook maandelijks over de vele inzendingen die hen per mail(*) bereiken. Het zijn namelijk díe dichters die, als enigen, een forum bieden aan aspiranten, debutanten of hoe je de enthousiast dichtende medemens ook wil noemen, om hun poëzie te toetsen aan de harde steen van het vakmanschap. Als enigen… in de Benelux dan nog wel, en dat geheel onbezoldigd.

Een heildronk dus op Ducal en Van Londersele, voor hun onverdroten streven om Vlaming en Nederlander een poëtisch forum te schenken.

Deze maand sta ik in de zeef met drie gedichten: Wat niet gezegd wordt, Als en Zwart.
Ze mogen daar de hele maand wat sudderen – samen met een reeks andere gedichten die beslist het lezen waard zijn.

(*) P.S.: wie zelf iets wil inzenden moet wel een béétje moeite doen om het e-mailadres op de website te vinden… De redactie wordt immers nu al overspoeld door de poëtische uitingen van talloze Nederlandstalige amateurs.

Enne, vergeet niet: het woord ‘amateur’ komt van amare – Latijn voor houden van.

Jong talent

Voor de kaft van mijn debuutbundel Staat van genade wilde ik iets dat dicht bij me stond. Het schilderij De garde van mijn zoon Noah Haeck Gormez voelde meteen juist: een werk vol spanning en stilte, met lijnen die tegelijk ordenen en ontregelen. Het blijft me telkens opnieuw boeien.

Maar een schilderij op een boekomslag vraagt een extra stap: iemand die het beeld vangt zoals het bedoeld is. Josephine Bruynings deed dat voor mij, met een scherp oog en een groot gevoel voor detail. Ik kwam even om het hoekje kijken toen ze aan het werk was, gebogen over het doek, zoekend naar het juiste licht. Het was bijzonder om te zien hoe haar aandacht en zorg dit werk een nieuwe laag meegaven.

Zo werd de kaft een samenwerking van mensen die me nauw aan het hart liggen. Binnenkort mag ik het resultaat eindelijk in handen nemen, samen met jullie. Nog even geduld…

Voorpublicatie: Wat niet gezegd wordt

Het voelt bijzonder om voor het eerst iets uit mijn debuutbundel (Uitgeverij De Zeef, november) te delen.
De meeste gedichten wachtten in de luwte van mijn schriftjes, alleen voor mezelf en gedeeld met een handvol vertrouwelingen. Nu komt er die bundel waarin ze samen mogen staan en dat wil ik niet helemaal voor mezelf houden tot het moment van verschijnen.
Daarom vandaag een eerste voorpublicatie:

Wat niet gezegd wordt

Wat je zei vervaagt zodra je je arm
om de slapende kat op het bed legt.
Je wil haar wekken en toch ook niet.

Ik ben jaloers op de matras.
Je schouders zwijgen
maar hun stilte weegt.

Je woorden sluimeren diep in mijn buik
dwalen er zwaar rond
niet van plan om te vertrekken.

Ik wilde dat jij in míjn handen paste,
ik zou het vasthouden onthouden
zoals een boek dat zwaar leunt,
nog voor één woord is gelezen.

Soms zeg je veel zonder te spreken. Dat spanningsveld tussen stilte en gewicht fascineerde me tijdens het schrijven. Het is precies die onderstroom die ik met deze bundel wil oproepen.
Volgende keer geef ik de titel en de kaft prijs!

Een droom wordt werkelijkheid.

Met stille trots mag ik delen dat mijn bundel Staat van genade de eerste prijs kreeg in de Vijfde Zeef Poëzieprijs.
Dat betekent dat er dit najaar een heuse bundel verschijnt… met mijn naam op de kaft. Stel je voor.
De jury schreef bij de mededeling van de uitslag onder meer:

“De bundel is zeer communicatief zonder in expliciete verwoording te vervallen. Ondanks de bonte beeldspraak slaagt (de dichter) erin een grote helderheid te bewaren en strikt bij zijn diverse thema’s te blijven. De gedichten zijn gecondenseerd, mooi ingeklemd onder het principe ‘min is meer’. De dichter verstaat de kunst van het suggereren en trekt zo de gemotiveerde lezer vlot binnen in de magie van zijn gedichten.”

Ik vond, eerlijk, het behalen van de shortlist al een persoonlijk succes. Daarom voelt deze erkenning des te groter.
Binnenkort verschijnt er een mini-interview met mij in VERZIN, het tijdschrift van Creatief Schrijven. Zo kan de lezer al iets meer te weten komen over ‘de auteur’. Dat wordt wennen.

Dank aan iedereen die me onderweg heeft gesteund met opbeurende woorden en opbouwende kritieken. Ik barst haast van enthousiasme (en zat vanochtend alweer te schrijven).

Ik dacht terug aan (de late avonden maar vooral) de vroege ochtenden, rond zes uur: ik zat alleen met mijn pen en toch voelde ik me nooit eenzaam.
Wordt vervolgd.

Op de shortlist

Gisteren kondigde Uitgeverij De Zeef op haar website de shortlist van de Vijfde Zeef Poëzieprijs aan.

Groot nieuws!

Ik ben bij de laatste selectie!
The magificent seven worden we door de jury van De Zeef genoemd… wat een eer. Het betekent dat de kwaliteit van de deelnemers hoog ligt gestapeld — benieuwd wat daar uiteindelijk het resultaat van wordt… Maar ook als ik niet win kan het voor mij niet meer stuk. Tenslotte is leven schade oplopen, zoals het citaat op pagina één van mijn manuscript luidt:

In dit fragment uit het gedicht Modelvliegtuig (in de bundel) verwoord ik dat als volgt:

Ik wens mezelf succes… maar hoe kan dat bestaan zonder mislukkingen?

Handleiding bij lichte waanzin

Flashback naar eind mei 2025.

De deadline is zaterdag 31 mei, 23h59.
Stuur ik een bundel in, voor de vijfde Zeef Poëzieprijs? Ik moet er aan beginnen.

Ik heb een handleiding nodig.

  • Open je OneDrive en ga naar de map “MH poëzie / 0 Poëzie (af)”.
  • Bekijk de 140-ish gedichten van de laatste twee jaar.
  • Open die gedichten die je het nauwst aan het hart liggen, verpruts wat tijd met lettertypes en -groottes en druk ze af.
  • Bekijk de hoop die ooit een bundel moet worden. Hoop je.
  • Doorblader.
  • Bij twijfel, gooi weg en druk er extra af.
  • Tussensaldo: 17-1.
  • Herhaal en leg op twee stapeltjes: voelt goed aan / voelt niet goed aan.
  • Hou er amper een veertigtal over.
  • Haal meer koffie.
  • Leg alle gedichten op de vloer.
  • Begin te schikken, tracht thema’s te vinden.
  • Stel tot je verbazing vast dat er vanzelf thema’s ontstaan.
  • Schrijf vier mogelijke subtitels per thema.
  • Kies de subtitels.
  • Wacht op een ingeving voor de titel van de bundel. Corrigeer in twee gedichten een flagrante fout.
  • Loop wat rond.
  • Stel vast dat je de titel vorig jaar al verzon.
  • Copy-paste alle gedichten in één document en doorploeg de honderd citaten die je het afgelopen decennium verzamelde.
  • Maak er een pdf van, sleep die in je mailbox. Je kent het mailadres al uit je hoofd.

We schrijven vandaag.
Ik heb de afgelopen drie weken al vijf steengoeie gedichten geschreven. Ik lijk wel op speed te dichten.

Wat nu… haal ik de shortlist? Nog een paar dagen geduld.

Op de longlist

Deze week ontving ik een bijzonder bericht: mijn poëziemanuscript is opgenomen op de longlist van de Vijfde Zeef Poëzieprijs. Deze prijs, georganiseerd door Uitgeverij De Zeef, richt zich op debuterende dichters. Het doet me veel plezier dat mijn werk in deze fase wordt meegenomen in de selectie.

De komende weken maakt de jury een keuze voor de shortlist, die bekendgemaakt wordt op 1 augustus. Ongeacht het verdere verloop is het een mooie aanmoediging om mijn werk te blijven ontwikkelen en delen.

Enkele versregels uit mijn manuscript:

Dank aan iedereen die me de afgelopen jaren heeft aangemoedigd. Ik hou je via deze blog op de hoogte van het vervolg.

Wil je automatisch bericht ontvangen als er nieuws is? Je kunt je inschrijven voor updates via de knop Abonneren onderaan deze pagina.

Daar is ze dan.

Daar is ze dan, de nieuwste telg van onze familie(s). Mijn kleindochter.
Ik laat haar naam nog buiten schot, ze verdient haar knusse en intieme plaats bij haar ouders, in haar echte leventje dat pas is begonnen. Ze weet nog niet hoe veilig en hoe onvoorwaardelijk de schoot van het gezin is.
En toch, een ruw en wild gedicht:

Nieuw leven

Plots ben je daar
en je heet helemaal niet Elisabeth
en ik sta verbijsterd.

Je bent een miniatuur van de miniatuur
die je van mij maakt,
met één onzekere, trefzekere blik
in mijn oude ogen.

Mijn hoofd zet een pas achteruit
mijn hart tien stappen naderbij.

Ik zie een nieuwe kern ontstaan
een arm die zich buigt rond een lichaam,
een licht gebogen schouder
de eerste troost, nog zonder taal.

Straks verlaat je de kamer en vat je de tocht aan.

mh 15.05.2025

Vijf jaar.

Vijf jaar duurde het.
Een lustrum van lezen, schrijven, schrappen. En nu ben ik hier dus terug. Mijn eerste daad? Alle oude berichten verwijderen en vers van de pers opnieuw beginnen.

Binnen tien dagen word ik rekenkundig-biologisch grootvader. Dat nieuwe zal er ongetwijfeld voor iets tussen zitten. Hopelijk hou ik het vol.
Het schrijven en bloggen, niet het grootouderschap.