Over ons valt niets te beweren. Het is al onmogelijk iets met zekerheid over zichzelf te zeggen. Laat staan over een ander. Dus hoe zouden we iets over ons kunnen zeggen?

Dit en andere vergelijkbare bedenkingen passeren de laatste tijd in mijn gedachten. Je zit te veel in je hoofd, zegt mijn eega dan soms. Vaak zegt ze ook niets maar ik kan dan wel raden dat ze het denkt.

Iedereen, ik in het bijzonder, zou regelmatig uit zijn/haar hoofd moeten kunnen stappen. Leeghoofdig over een akker lopen, gedachteloos knielen en in de aarde wroeten, zonder doel. En dan wellicht (ooit) rechtstaan en verder lopen. Nergens naartoe.

Net daarom ga ik elk jaar naar de bloeiende Japanse kerselaars kijken. Of wil ik al een gans leven een open haard. Hou ik van kijken naar de zee. Het is allemaal altijd hetzelfde, maar nooit identiek.

Die Japanse kerselaars in bloei staan in Gent, voor alle duidelijkheid, niet in Japan. Ooit wil ik wel eens naar dat land (alleen, geef ik schroomvallig toe) maar dan wel in oktober. De bloesems zijn toch altijd hetzelfde, en het is er in de lente veel te druk. Nee, geef me maar de herfst.

Toen ik tien of zo was, gingen we soms naar de stacaravan van onze buurman. Die caravan stond in Dikkele (ik droom er nog over, al is het meer dan veertig jaar geleden), een groen dorp in de Zwalmstreek waar ooit de bende van Jan De Lichte -volgens Gerard Walschap althans- zich schuilhield tussen de rooftochten. Het glooit er sterk en de stacaravan was dan ook op een hellend stukje grond opgesteld, neerkijkend op een fluks stromende beek. Enig opzoekwerk leidt tot de wetenschap dat dit de Munkbosbeek moet zijn.

Wat ik me nog herinner is de penetrante geur van de carboline waarmee het houten terras voor de stacaravan was behandeld, en hoe die sterker werd naarmate de zon harder scheen. En beneden aan de rivier, de geur van de bomen en het ijskoude, wervelende water.

Die beek zorgde voor, sorry, oeverloos plezier, voor urenlang mijmeren en niet-mijmeren. Van het verleggen van gladde keien om het water om te leiden of zelfs te stoppen (het won altijd) tot het proberen vangen van de minuscule visjes die er razendsnel passeerden. Tot het weeë gevoel in mijn buik toen ik er eindelijk eentje had gevangen… en het terug vrijlaten van het kleine ding, dat snel verdween. Hoe lang zou het nog gezwommen hebben.

Een gedicht daarover.
Over water, over tijdloosheid, over ons.

WATER

Langs onze enkels stroomt water,
tegelijk oud en nieuw.

Reeds voorbij gestroomd
en zinnens dat nog lang te doen.

Men hoeft geen moleculen te bekijken
om te weten dat het water steevast anders is,

altijd vers en oud
zoals jij en ik dat ook zijn.

Geen doorsnede zou dat, achteraf,
kunnen vaststellen.

Wel stond al geschreven
dat we elkaars enkels nat zouden maken.

Om ze dan zacht af te drogen
met een ruwe handdoek.

MH, lente 2026

Binnen exact vijf dagen is het zover: dan hou ik mijn debuutbundel in mijn klamme handjes. Ik kan me er nog steeds weinig bij voorstellen. Eerlijk.

Negenendertig gedichten zullen op zesenvijftig bladzijden stollen, voor eeuwig. En ik kan er geen letter meer aan veranderen.

En houdt het dan op? Nee… wis en waarachtig, sinds ik weet dat ie er echt komt, ben ik verre van gestopt met schrijven, integendeel. Het is alsof de vonk van het debuut het vuur van een carrière heeft aangewakkerd.
Een carrière, huh, ik doe er meteen smalend over. Er Valt Geen Cent Mee Te Verdienen, Beste!, denk ik dan. Nou nee, maar ik doe het lekker toch.
De afgelopen weken heb ik vooral geschreven over en rond mijn vader. Ik heb daar nood aan. Nood aan het uitdrukken van de intense vriendschap en liefde die ik voor hem voel, en de dankbaarheid dat de samenloop van het leven me zo’n vader cadeau heeft gedaan. Hoe krakkemikkig klinkt het, in dit slecht proza.
Zo klinkt het, bijvoorbeeld, in mijn poëzie:

JE BENT ER NOG

uit een cyclus over mijn vader

De telefoon schreeuwt de dag in twee.
Je zegt, ik heb je brief ontvangen en
ja het is goed maar nu nog niet.

De tijd is aan het rijpen.
Ik wil je lokken naar het vroegste dat zich nestelde
in je geur, je kalme tred, je droge handen.

Over stekelbaarzen in de sloot
over hoe de grond wegzakte, toen
de koude baar je grote broertje buiten droeg.

Wie je bent weet ik allang,
maar kan ik het in zinnen gieten, laten stollen, bewaren,
voor als die grond onder mijn voeten, en daarna.

Matthias Haeck

Ik schreef in totaal vijf vadergedichten voor deze cyclus… pom pom pom, zou ik die hier ook publiceren?