Daar is ze dan.

Daar is ze dan, de nieuwste telg van onze familie(s). Mijn kleindochter.
Ik laat haar naam nog buiten schot, ze verdient haar knusse en intieme plaats bij haar ouders, in haar echte leventje dat pas is begonnen. Ze weet nog niet hoe veilig en hoe onvoorwaardelijk de schoot van het gezin is.
En toch, een ruw en wild gedicht:

Nieuw leven

Plots ben je daar
en je heet helemaal niet Elisabeth
en ik sta verbijsterd.

Je bent een miniatuur van de miniatuur
die je van mij maakt,
met één onzekere, trefzekere blik
in mijn oude ogen.

Mijn hoofd zet een pas achteruit
mijn hart tien stappen naderbij.

Ik zie een nieuwe kern ontstaan
een arm die zich buigt rond een lichaam,
een licht gebogen schouder
de eerste troost, nog zonder taal.

Straks verlaat je de kamer en vat je de tocht aan.

mh 15.05.2025

Kleinkind op komst. (3)

Het is het laatste, dat beloof ik (kruist vingers achter zijn rug).

Er nestelt zich een sterrenhand in mijn bestaan
mijn eigen palm kan niet meer leeg zijn.
Ik knijp mijn arm, hij blijkt van staal vanbuiten,
vanbinnen van moeras.

Mijn borst geraakt verhit
ze lijkt gesmeed uit warmhoudplaat
het kloppen gaat nu hand in hand
twee ritmes opgeteld.

Weldra wordt een nieuwe klep gehuldigd
het scalpel ligt daar al, ontsmet.
In de greep van het verscholen wezen
sta ik model, uit fluweel en bijenwas.

Ik voel de hand al van de onbestaande.

mh 05.12.2024

Kleinkind op komst. (2)

Ik weet het, ik hou dit blogtempo nooit vol. Maar er is nu eenmaal sprake van enige urgentie…

Dit schreef ik in maart voor mijn toekomstige kleindochter:

Weldra geboren

Ik verzin je een naam als Elisabeth,
‘God heeft gezworen’
dat Hij tegen oevers water zal laten slaan,
dat een rivier zich ooit verlegt.

In elke bocht zal ik staan, of hurken uit onzekerheid
een seconde zal ik in je ogen kijken
van dichtbij. Zo dicht ik durf
bij de stroom.

Op een dag kijk je terug,
zal je met je handen van water
naar mijn oeverloze ogen wijzen en
een staf tussen de ovalen keien planten.

Er wordt gezegd dat wij ooit samen
zullen kunnen waden, stroomopwaarts.

mh 16.03.2025

Vijf jaar.

Vijf jaar duurde het.
Een lustrum van lezen, schrijven, schrappen. En nu ben ik hier dus terug. Mijn eerste daad? Alle oude berichten verwijderen en vers van de pers opnieuw beginnen.

Binnen tien dagen word ik rekenkundig-biologisch grootvader. Dat nieuwe zal er ongetwijfeld voor iets tussen zitten. Hopelijk hou ik het vol.
Het schrijven en bloggen, niet het grootouderschap.